Blog sobre literatura, libros, películas e actividades da Biblioteca do I.E.S. de Sar en Santiago de Compostela. En galego, castelán, inglés e francés.
Amosando publicacións coa etiqueta Colaboración dos Alumnos/as b>. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Colaboración dos Alumnos/as b>. Amosar todas as publicacións
7 de outubro de 2015
20 de abril de 2015
O Corpo humano a través das Señoritas D´Avignon
El pasado 23 de Marzo tuvo lugar la inauguración de la exposición: “O Corpo humano a través das Señoritas de D′Avignon” en el Centro sociocultural y juvenil "O Ensanche", en Frei Rosendo Salvado de Santiago de Compostela.
Organizada por el Departamento de Dibujo del IES de Sar y el Departamento de Xuventude del Ayuntamiento de Santiago. Dicha exposición presenta trabajos realizados por alumnado del Bachillerato de Artes durante el curso “Introdución á figura humana a través das Señoritas de D′Avignon” impartido por Xoti de Luis.
En el acto de inauguración se hizo entrega de un diploma acreditativo expedido por el Ilmo. Concello de Santiago de Compostela a los participantes:
Aitor Álvarez Hermida
Alicia Calviño García
Esperanza García Ponte
Julia Leis Lap
Tamara Pena Varela
Álvaro Ramos García
Javier Santos Ferreiro
Isabel Ventura Louro
María de la Fuente Seoane
Alicia Calviño García
Esperanza García Ponte
Julia Leis Lap
Tamara Pena Varela
Álvaro Ramos García
Javier Santos Ferreiro
Isabel Ventura Louro
María de la Fuente Seoane
16 de abril de 2015
O PROXECTO DAS BARRICAS
Este proxecto nace da proposta de Adegas Aurea Lux, situada en Esposende no ano 2014.
A idea consistía en darlle unha nova vida ás barricas: reutilizalas e transformalas en xardineiras para colocar na entrada da adega.
O alumnado participante foi da materia de Técnicas Gráfico-Plásticas: Sonia Alonso, Carla Bautís, Iria Matos, Sofía R. e Alba Rodríguez (2º Bacharelato de.Artes / curso 2013-14).
| Iria Matos |
| Alba Rodríguez |
| Alba R. e Iria Matos |
| Alba R. e Carla Bautís |
12 de marzo de 2015
RESEÑA DE PIPPI CALZASLARGAS
Este libro, escrito por la autora sueca Astrid Lindgren en 1959, nace de la costumbre que esta tenía de contarle a su hija unos cuentos sobre un personaje que había inventado, llamado Pippi Calzaslargas.
Pippi es una niña de 9 años que se ha pasadomedia vida navegando junto a su padre, Efraín Calzaslargas I -ahora rey de los caníbales en una isla situada en los mares del sur-, un pirata y toda su tripulación. La historia se desarrolla en una ciudad sueca, a donde Pippi se muda junto a su mono, el pequeño señor Nelson, y su caballo. Vive todas sus aventuras en una casita, la llamada “Villa Mangaporhombro”, junto a Tommy y Annika (dos hermanos, vecinos suyos), sus dos fieles compañeros, que la acompañan a todas partes. Es importante destacar que Pippi es la niña más fuerte que puede haber, cosa que le salvará en muchas ocasiones y que le ayudará a salvar a otros en distintos momentos. En este libro aparecen numerosos personajes, como pueden ser los integrantes de un circo, la profesora y los policías del pueblo, distintos visitantes de la ciudad sueca, el cartero, habitantes peculiares del pueblo (un borracho que “asusta”), la tripulación del padre de Pippi, fantasmas, caníbales como Momo y Moama, ladrones de perlas...
El vocabulario utilizado en esta novela es un tanto peculiar. Quizás, a pesar de la ironía que encierra la protagonista en sus frases y contestaciones ingeniosas, pueda ser un libro fácil de entender para un niño.
Volviendo a lo anterior, es interesante resaltar el personaje principal, Pippi. A simple vista, puede parecer un personaje tonto, con problemas mentales y en una situación bastante descabellada, es decir, una niña con trenzas pelirrojas de punta, llena de pecas, que siempre lleva puestos unos zapatos gigantescos, sin muchas capacidades (lleva mallas verdes y negras), tan fuerte que es capaz de levantar un caballo. Y vive sola porque tiene mucho dinero. No sabe leer ni escribir, a menudo dice mentiras y sus modales no son mucho mejores que sus habilidades de estudio (no va a la escuela)… Es decir, un personaje fantástico y “repelente”. Pero, la verdad, es que, aunque te pueda resultar pesada, si te fijas bien, no es lo que parece. En realidad, es una niña muy responsable, independiente, que sabe cuidar de ella misma y de los demás. Está bastante "loca" (aunque tenga 9 años) pero, a su vez, sus respuestas y pensamientos están llenos de ironía, inteligencia y rapidez. Por otra parte, centrándonos en el lenguaje, el libro está lleno de opiniones sexistas, como por ejemplo la “falta de fuerza en las mujeres”, cosa que este personaje desmiente totalmente. Aún así, muchos de los personajes secundarios tienen pensamientos de este tipo, algo bastante acorde con la época y que esperemos que se acabe. Al mismo tiempo, contiene varias referencias históricas y geográficas que le dan al libro un toque extraño y humorístico.
Al tratarse de un personaje clásico, creo que todo el mundo debería leer esta obra, ya que, aunque al final no guste, es importante conocer la historia de Pippi, y saber que, por ejemplo, como dicen en la serie, el caballo de Pippi no tenía nombre y, en realidad, los niños no querían crecer (cosa que recuerda a Peter Pan).
La conclusión final de este libro es que, en realidad, solo sabemos disfrutar de la vida cuando somos niños. Entonces todo es más fácil y resulta sencillo cambiar el mundo. O al menos eso cree Pippi. Lara Barreiro López / 1º BACH. B
Pippi es una niña de 9 años que se ha pasadomedia vida navegando junto a su padre, Efraín Calzaslargas I -ahora rey de los caníbales en una isla situada en los mares del sur-, un pirata y toda su tripulación. La historia se desarrolla en una ciudad sueca, a donde Pippi se muda junto a su mono, el pequeño señor Nelson, y su caballo. Vive todas sus aventuras en una casita, la llamada “Villa Mangaporhombro”, junto a Tommy y Annika (dos hermanos, vecinos suyos), sus dos fieles compañeros, que la acompañan a todas partes. Es importante destacar que Pippi es la niña más fuerte que puede haber, cosa que le salvará en muchas ocasiones y que le ayudará a salvar a otros en distintos momentos. En este libro aparecen numerosos personajes, como pueden ser los integrantes de un circo, la profesora y los policías del pueblo, distintos visitantes de la ciudad sueca, el cartero, habitantes peculiares del pueblo (un borracho que “asusta”), la tripulación del padre de Pippi, fantasmas, caníbales como Momo y Moama, ladrones de perlas...
El vocabulario utilizado en esta novela es un tanto peculiar. Quizás, a pesar de la ironía que encierra la protagonista en sus frases y contestaciones ingeniosas, pueda ser un libro fácil de entender para un niño.
![]() |
| Astrid Lindgren |
Al tratarse de un personaje clásico, creo que todo el mundo debería leer esta obra, ya que, aunque al final no guste, es importante conocer la historia de Pippi, y saber que, por ejemplo, como dicen en la serie, el caballo de Pippi no tenía nombre y, en realidad, los niños no querían crecer (cosa que recuerda a Peter Pan).
La conclusión final de este libro es que, en realidad, solo sabemos disfrutar de la vida cuando somos niños. Entonces todo es más fácil y resulta sencillo cambiar el mundo. O al menos eso cree Pippi. Lara Barreiro López / 1º BACH. B
30 de xaneiro de 2015
A PAZ 2015, AS GRÚAS E A LIBERDADE DE EXPRESIÓN
Este ano queremos representar as grúas, que simbolizan a paz en Oriente, como escusa para practicar coas aves na técnica de acuarela, na materia de Técnicas Gráfico Plásticas de 2º de Bacharelato.
Tamén quedemos render unha pequena homenaxe á "Liberdade de Expresión" de Charlie Hebdo, que é un semanario satírico francés de esquerdas fundado en 1992.
O alumnado tamén fixo en papel (técnica de papiroflexia) grúas que deron tridimensionalidade á exposición. Esta completouse cunha árbore simbólica dos desexos, ideas ou pensamentos que escribiu toda a comunidade educativa durante distintos cursos.
Tampouco nos esquecemos nesta data de lembrar a morte da figura de Gandhi, gran defensor da Paz.
No pasado 2014, a moza Malala, de 17 anos, levou o premio Nobel da Paz por defender a educación das rapazas fronte aos talibáns.
Tamén quedemos render unha pequena homenaxe á "Liberdade de Expresión" de Charlie Hebdo, que é un semanario satírico francés de esquerdas fundado en 1992.
O alumnado tamén fixo en papel (técnica de papiroflexia) grúas que deron tridimensionalidade á exposición. Esta completouse cunha árbore simbólica dos desexos, ideas ou pensamentos que escribiu toda a comunidade educativa durante distintos cursos.
Tampouco nos esquecemos nesta data de lembrar a morte da figura de Gandhi, gran defensor da Paz.
No pasado 2014, a moza Malala, de 17 anos, levou o premio Nobel da Paz por defender a educación das rapazas fronte aos talibáns.
14 de xaneiro de 2015
INÉS DE CASTRO: REINAR OU MORRER
Unha biografía posible de INÉS DE CASTRO:
1320/1325? - A Baixa Limia (Ourense)? / Monforte de Lemos (Lugo)? - Coimbra
Na bibliografía consultada non hai concordancia acerca do lugar e datas de nacemento de Inés de Castro. Xa fose na Baixa Limia ou en Monforte de Lemos, en 1320 ou en 1325, Inés é filla natural de Pedro Fernández de Castro e Aldonza Soares de Valladares, e pasa a súa nenez no Castelo de Peñafiel (Valladolid) co seu tío Don Juan Manuel e a súa prima Constanza .
Co tempo, Constanza será requirida para casar na Corte portuguesa co infante Pedro I, fillo do Rei Afonso e primo segundo de Inés. Para cumprir o requirimento Constanza e Inés, como a súa dama de Compañía, parten para Portugal en 1340. Conta a lenda que Inés e Pedro o Infante fican engaiolados un do outro con só se coñecer, e inician a súa historia de amor. Esta relación, desde o comezo, vai contar coa firme oposición do Rei Afonso e da Raíña Beatriz que chegan a desterrar a Inés en varias ocasións.
En 1345, Constanza morre no parto do seu terceiro fillo. Neste momento, Inés mora desterrada en Alburquerque e Pedro reclama a súa volta a Coimbra. A parella instalase no entorno do convento de Santa Clara e terán catro fillos: os infantes Afonso (que morrerá ao pouco de nacer), Joao, Dinís e Beatriz.
.
Como xa se indicou, a convivencia da parella verase perturbada pola continua oposición dos reis de Portugal ante as intrigas dos irmáns de Inés; Alvar e Fernán Pires de Castro, quen pretenden achegar os destinos da coroa portuguesa aos intereses casteláns.
O Rei Afonso, influído polos conselleiros Pero Coelho, Álvaro Gonçalves e Diego Lopes Pacheco, ameaza de morte a Inés, e recoméndalle o afastamento de Coimbra. Inés desatende a ameaza. No castelo de Montemor-o-Velho, decrétase o seu axustizamento, e finalmente o 7 de xaneiro de 1355, ante a presenza dos seus fillos, Inés é degolada no xardín da Quinta polos conselleiros do rei.
En 1357, morre o rei Afonso, e Pedro herda o trono. O rei proponse vingar a morte de Inés. Sabedores disto, os asasinos foxen a Castela. Pedro I negocia co rei castelán o troco das súas vidas polas doutros refuxiados en Portugal. Diego Lopes Pacheco fuxe a Francia e refúxiase na corte de Avignon. Álvaro Gonçalves e Pero Coelho son apresados e no palacio de Santarém, Pedro I executa a súa morte: cóntase que nun banquete de festa, o verdugo arríncalle o corazón ao primeiro polas costas, e ao segundo polo peito.
En 1360, Pedro I xura a declaración de Cantanhede, na que afirma que un ano antes Inés e máis el foran desposados en secreto. A historiografía cuestiona esta afirmación, porque Pedro e Inés eran primos e nestes casos, para que o matrimonio acadase validez, precisábase dunha bula papal da que non se ten constancia. Inda así, coa firma da citada declaración outorgábaselle á xa finada Inés de Castro o rango de raíña.
Pedro determinou esculpir un túmulo funerario para Inés no Mosteiro da Alcobaça. Cando este foi rematado, ordenou trasladar o corpo da amada, en comitiva real, desde Coimbra ata a nova sepultura. A peregrinase no camiño ata Alcobaça foi iluminada por multitude de fachos en sinal de honra para a raíña Inés.
A figura de Inés foi motivo de recreación e lenda ao longo da historia. A través dos textos de Camoes, chegou a imaxe mítica na que Pedro I ordena á nobreza beixar a man de Inés morta, vestida con galanuras de raíña como símbolo de fidelidade e vasalaxe, antes do seu soterramento.
Co tempo, Pedro ordena esculpir o que será o seu propio túmulo na Alcobaça. Coa súa morte en 1367, procedeuse a colocar ambos túmulos pés contra pés, para que, na resurrección tras o Xuízo Final, o primeiro que visen, home e muller, fose o rostro un do outro.
A historia e lenda de Inés de Castro e de Pedro I de Portugal segue a ser fonte de inspiración artística e literaria e punto de encontro entre Galicia e Portugal.
Alicia Díaz Balado (Fonte: Consello da Cultura Galega)
Unha recreación literaria da súa vida:
El sueño
Me acuerdo del día en que llegaron al convento. Inés y Pedro vivían con una nueva sensación de libertad que les había dado la muerte de Constanza, la antigua mujer de Pedro y hermana de Inés. Por fin podían gozar en su totalidad con el amor que habían iniciado a hurtadillas en Portugal, y que rápidamente puso en alerta al rey Afonso y a su esposa Beatriz.
El carruaje en el que llegaron era grande y hermoso, casi tan hermoso como el vestido que lucía Inés, que estaba adornado con unas vivas flores que podían reflejar el bello momento que estaba viviendo la pareja. Él vestía con sus ropajes de gala oscuros, que siempre llevaba en las grandes fiestas o días importantes, y que maravillaban a todo el mundo. Todo aquel que viera a esta pareja sentiría algo de celos.
Bajaron del carruaje y fueron recibidos por la abadesa del convento, que les saludó respetuosamente y los llevó al interior del edificio. Fue en ese momento cuando pude apreciar de cerca la belleza que desprendía Inés. En su rostro pude observar la felicidad que produce el amor correspondido; de hecho, por momentos llegué a sentir una pizca de envidia mezclada con curiosidad, pues yo, como monja de clausura, nunca pude sentir lo que estaba sintiendo aquella hermosa mujer en esos momentos.
La madre superiora me puso al cargo de la cocina aquel día. Debía preparar un banquete por todo lo alto. No podía ser menos, ya que era un momento muy importante. Y vaya si lo fue.
Mientras yo preparaba con sumo cuidado los postres que cerrarían la cena, escuché ruidos extraños en el almacén de la comida. Algo atemorizada, cogí un cuchillo y me acerqué al almacén, que tenía la puerta semiabierta, para ver qué pasaba dentro. No sé muy bien por qué cogí aquel cuchillo. Lo más lógico sería la presencia de alguna de las hermanas cogiendo comida o alguna rata que se coló en el almacén. Pero mi sorpresa no pudo ser mayor, pues los que estaban allí eran Inés y Pedro.
Él acariciaba las mejillas de Inés y posó sus manos en los blancos pómulos de ella para fundirse en un intenso beso. Mientras, ella introducía las manos dentro de sus ropajes que, segundos después, acabaron en el suelo frío. La pareja estaba consumando su amor ante mis propios ojos y no pude desprender la mirada de aquel acalorado acto. Por unos instantes, Dios pasó a un segundo plano en mi cabeza y el escenario erótico en el que se encontraba la pareja ocupó la totalidad de mis pensamientos, abriendo un mundo de sensaciones que no había sentido hasta el momento.
Cuando desperté de aquel sueño quedé pálida, inmóvil, perpleja. Me alejé de la puerta, miré al suelo y vi que el crucifijo de la pared se había caído. No lo dudé, salí corriendo de aquel lugar, de aquella prisión. Por primera vez en mi vida había sentido una libertad que aquel día observé en la pareja.
Continué mi camino y desaparecí. Desperté de aquel sueño.
Iván Ulla Freire / 1º BACH. B
11 de decembro de 2014
O "Proxecto europeo COMENIUS" no noso centro
Durante o día 27 de outubro estiveron chegando os alumn@s e profesor@s dos centros visitantes sendo recibidos polas familias do alumnado correspondente e por profesores e profesoras que colaboran neste proxecto do noso centro.
Ás nove da mañá do día 28 comezou a recepción no salón de actos, onde tivo lugar o acto de apertura da reunión coa participación do Director de Innovación Educativa e Formación Profesional, D. Manual Corredoiras, A Inspectora do Centro e a directora do IES de SAR.
Nesta foto amósase o saúdo de benvida ás escolas europeas socias por parte do alumnado participante xunto con algúns dos profesores do IES de SAR implicados no proxecto.
Acto seguido e tras un breve pero maravilloso agasallo musical de música tradicional galega interpretada coa gaita e pandereta por dous alumn@s da ESO, procedeuse á sesión de exposicións das diferentes presentacións relacionadas todas eles coa biodiversidade presente nos ríos, con especial mención á fauna e flora a nivel macroscópico, destacando a gran calidade dos traballos realizados dos diferentes países. De seguido, os profesoras e profesoras participantes na reunión avaliaron as tarefas realizadas e planificaron as vindeiras reunións en Portugal e Illa Reunión. Despois do xantar nun restaurante de sona ben gañada en especialidades culinarias galegas no casco antigo da cidade, os profesores e profesoras disfrutamosdun paseo polo lo centro da zona monumental que rodea á catedral, mentres que o alumnado practicou actividades deportivas nas instalacións do centro.
O día vinte e nove adicouse a realizar unha excursión guiada á xoia do bosque atlántico caducifolio remanente en Europa, as Fragas do Eume. A paisaxe espectacular desta foresta amosa perfectamente como en ningún outro sitio de Galicia os tres estratos de vexetación dos ríos, o arbóreo, os xuncos e plantas da ribeira, e as plantas acuáticas e do leito do río. Entre a enorme biodiversidade de especies destacan especialmente varias especies de fentos relictos de máis de dous millóns de anos de antigüidade como Davallia canariensis, Culcita macrocarpa e Wodwardia radicans.
A escalada rematounomosteiro románico de Santa Cruzdo século XII, hoxe perfectamente restaurado.
O día completouse cunha excelente comida na centro de Formación Profesional con ciclo de Hostelería de Pontedeume e coa visita ao castelo de Santa Cruz en Oleiros, construído no século XVI para defender a cidade da Coruña do corsario Francis Drake.
O terceiro día fíxoso a segunda das excursións programadas, neste caso ao espectacular Parque Natural de Corrubedo, un dos mellores complexos intermareais de Galicia, counha gran duna, dúas lagoas e zonas de marismas, e a zona boscosa colindante con predominio de piñeiro marítimo. Pola mañá, despois de visitar o centro de recepción de visitantes poidemos ver un magnífico documental con información sobre a orixe das Rías e a súa biodiversidade, asi como sobre o entorno físico e a etnografía da área de Corrubedo. De seguido, e atravesando o bosque de Pinus pinaster observamos unha mámoa celta na mesma praia do Vilar para finalmente acceder á lagoa de Vixán, con auga doce aportada polo río amendo. Nesta foto pódese ver a lagoa de Vixán e ao fondo o pobo de Corrubedo.
O terceiro día fíxoso a segunda das excursións programadas, neste caso ao espectacular Parque Natural de Corrubedo, un dos mellores complexos intermareais de Galicia, counha gran duna, dúas lagoas e zonas de marismas, e a zona boscosa colindante con predominio de piñeiro marítimo. Pola mañá, despois de visitar o centro de recepción de visitantes poidemos ver un magnífico documental con información sobre a orixe das Rías e a súa biodiversidade, asi como sobre o entorno físico e a etnografía da área de Corrubedo. De seguido, e atravesando o bosque de Pinus pinaster observamos unha mámoa celta na mesma praia do Vilar para finalmente acceder á lagoa de Vixán, con auga doce aportada polo río amendo. Nesta foto pódese ver a lagoa de Vixán e ao fondo o pobo de Corrubedo.
O xantar do mediodía resultou ser unha maravillosa experiencia degustando empanada galega en tres especialidades, tortilla de pataca e outras lindezas da nosa gastronomía e todo baixo a sombra dos piñeiros, o que facilitou unha sobremesa e convivencia moi enriquecedora. Aproveitando as boas condicións climatolóxicas, pola tarde achegámonos ata as inmediacións da gran duna existente no parque e á lagoa de Carregal, xa con augas salobres, que nos amosou en marea baixa unha estampa de paraíso co océano Atlántico na lonxanía da ancha praia. Polas verbas dos estudantes e profesor@s estranxeiros estas imaxes quedarán no recordo como paraje fermoso a volver a visitar.
Pola noite, no restaurante Monte da Condesa celebrouse a cea-festival de despedida na que se entregaron os certificados a todos os participantes nestes días de confraternización e traballo do proxecto. Foron uns momentos felices nos que, entre uns pasos de baile e sorteo de agasallos, se poideron afondar os lazos de amizade entre todos os concurrentes.
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)
















































